Hoe kan een abutment- of centrale schroefbreuk na implantaatrestauratie worden voorkomen?
Dec 21, 2023
Hoe kan een abutment- of centrale schroefbreuk na implantaatrestauratie worden voorkomen?
Ga op reis om proactieve maatregelen te ontdekken in onze verkenning getiteld.
21 december 2023
Ga op reis om proactieve maatregelen te ontdekken in onze verkenning getiteld 'Hoe kan abutment of centrale schroeffractuur na restauratie van implantaten worden voorkomen?' Ontdek waardevolle inzichten en strategieën die gericht zijn op het garanderen van de duurzaamheid en het succes van implantaatondersteunde restauraties. Ga met ons mee terwijl we ons verdiepen in preventieve benaderingen die verbeterde stabiliteit en levensduur beloven op het gebied van tandheelkundige implantaatprocedures.
1. Preventie van fractuur van abutment of centrale schroef
1.1 Preoperatieve voorbereiding
Uitgebreide voorbereiding van beeldgegevens is essentieel vóór de operatie, waarbij complexere gevallen baat hebben bij het maken van digitale implantaatgidsen. Het meten van de breedte en hoogte van het alveolaire bot is cruciaal om de ideale implantatieplaats te bepalen. Het aanpakken van eventuele significante botdeficiënties in de verticale of horizontale dimensies vóór implantatiechirurgie is van het grootste belang voor succes op de lange termijn. Als er sprake is van merkbare verlenging of helling van aangrenzende tanden, is het raadzaam om orthodontische aanpassingen uit te voeren voordat u doorgaat met implantaatchirurgie. In gevallen waarin een orthodontische behandeling geïndiceerd is, wordt aanbevolen om orthodontische therapie te starten vóór de implantatiechirurgie en ervoor te zorgen dat er voldoende ruimte is voor toekomstige restauraties. Adequate preoperatieve klinische voorbereiding en voldoende implantatie-ervaring zijn kritische factoren die het succes van tandheelkundige implantaten en het optreden van gerelateerde complicaties beïnvloeden.
1.2 Occlusale belasting minimaliseren
Implantaten zijn gevoeliger voor overmatige occlusale krachten in vergelijking met natuurlijke tanden. Klinische strategieën om de occlusale belasting te verminderen omvatten vaak het minimaliseren van het occlusale contactgebied, de helling van de knobbel, niet-axiale krachten, de cantileverlengte en het bevorderen van lichte occlusie. Vóór de definitieve restauratie is effectieve communicatie tussen artsen en technici van cruciaal belang voor gedetailleerde beschrijvingen van tijdelijke restauraties, inclusief alle noodzakelijke details die in de definitieve restauratie moeten worden gereproduceerd. Klinische onderzoeken hebben aangetoond dat de 5-jaarlijkse succespercentages voor restauraties met en zonder cantilevers respectievelijk 91,4% en 95,2% waren, met mechanische complicaties van 20,3% en 9,3%. Over het algemeen hebben cantilevers korter dan 15 mm een kleinere impact. Specifieke aanbevelingen om de occlusale belasting te minimaliseren zijn onder meer het verminderen van cantilevers, het vergroten van het aantal implantaten, het toevoegen van gelijkmatig verdeelde contactpunten, het evalueren van occlusale gewoonten, het verkleinen van de kroondiameter, het verkleinen van de cusp-inclinatie en het toepassen van geleidelijke belasting voor patiënten met een slechte botkwaliteit. Het kiezen van de optimale implantaatbehandeling is van cruciaal belang om overmatige occlusale belasting te voorkomen en de stabiliteit op lange termijn van implantaatondersteunde restauraties te garanderen.
1.3 Onaangepaste functionele gewoonten corrigeren
Uit onderzoek blijkt dat de incidentie van mechanische complicaties bij patiënten met bruxisme en niet-bruxisme respectievelijk 23% en 17,3% bedraagt, met een percentage falende implantaten van respectievelijk 60% en 39%. Voor patiënten met bruxisme of de gewoonte om op harde voorwerpen te bijten, kan het gebruik van occlusale beschermingen de kans op abutment- of schroeffracturen aanzienlijk verminderen in combinatie met voorlichting over mondhygiëne.
1.4 Zorgen voor voldoende precisie
Ondanks dat verschillende fabrikanten sterk aanpasbare, op maat gemaakte abutments promoten, kunnen niet-gestandaardiseerde productieprocessen leiden tot mismatches tussen abutmentschroeven en implantaten, waardoor microlekkage of vervorming ontstaat tijdens het aandraaien van de schroeven. Dit is een kritische factor die predisponeert voor losraken van schroeven of abutmenten en breuken. Daarom is het raadzaam originele abutments en schroeven van de fabrikant te gebruiken. Bij het maken van afdrukken kan het selecteren van de juiste transferkoping en analoog, en het gebruik van open-tray afdruktechnieken de nauwkeurigheid vergroten, zij het met een grotere complexiteit en de behoefte aan een bepaalde hoeveelheid ruimte. Bij plaatsing van het implantaat moet het implantaat idealiter in het midden van het occlusale oppervlak worden geplaatst om de vorming van een cantilever binnen de kroon te voorkomen. Om nauwkeurigheid tijdens het aanbrengen van het moment te garanderen, wordt het gebruik van een momentsleutel met gekalibreerde markeringen aanbevolen.
2. Behandeling van abutment- of centrale schroeffractuur
In geval van abutment of losraken van de schroef wordt vervanging door een nieuwe schroef van de oorspronkelijke fabrikant aanbevolen als de schade aan de interne schroefstructuur onzeker is, waardoor herhaling van loskomen of breken wordt voorkomen. Bij verschroefde restauraties is het mogelijk om rechtstreeks via het originele schroefgat toegang te krijgen tot de losse schroef en deze te vervangen. Als het abutment onbeschadigd is, is het eenvoudigweg vervangen door een nieuwe schroef voldoende. Bij cementgebonden restauraties is voorzichtigheid geboden om het schroefkanaal niet blindelings te openen. In plaats daarvan wordt een nauwkeurige positionering, op basis van beeldgegevens, aanbevolen voordat de schroefretentie wordt aangepakt.
In het geval van een abutment- of schroefbreuk is het de aanbevolen aanpak om de bijpassende gereedschapsset van het implantaatsysteem te gebruiken om het gebroken gedeelte te verwijderen en vervolgens een nieuwe bovenbouw te creëren. Bij het afsnijden van het abutment of de schroef moet erop worden gelet dat de interne schroefdraad van het implantaat wordt beschermd. Microscoopondersteunde procedures verdienen de voorkeur als de omstandigheden het toelaten om de latere schroeffixatie voor kroonrestauratie niet in gevaar te brengen. Als het verwijderen van het gebroken deel niet haalbaar is, is het een alternatief om het gebroken deel samen met de interne schroefdraden weg te slijpen en te kiezen voor een kroonrestauratie na de kern. In gevallen waar de botcondities dit toelaten, is het verwijderen van het originele implantaat en het implanteren van een nieuw implantaat of een implantaat met een grotere diameter een haalbare optie.
