https://my.clevelandclinic.org/health/diagnostics/24204-borst-biopsie-overzicht

Kernperspectief

Dit artikel gaat uit van klinische toepassing en besluitvorming- en gaat dieper in op hoe stereotactische kernbiopsie de gouden standaard wordt voor het evalueren van borstlaesies van BI-RADS categorie 4 en hoger die niet voelbaar zijn, en geeft een gedetailleerde uitleg van hoe de specificaties van denaald (lengte, diameter/grootte) zijn van invloed op het succespercentage van de monsterafname.

Met de toenemende populariteit van borstbeeldvormingsonderzoeken is een groot aantal kleine en niet-ingekapselde laesies geïdentificeerd die alleen met mammografie of echografie konden worden gedetecteerd. Deze laesies kunnen goedaardig zijn of kunnen vroege tekenen van kanker zijn. Hoe kan een betrouwbare pathologische diagnose worden gesteld zonder een traumatische open operatie te ondergaan? Het antwoord is een stereotactische borstbiopsie, die de ‘gouden standaard’ is geworden voor het aanpakken van dergelijke problemen.

Wanneer het mammogram van een patiënt microcalcificaties of structurele vervormingen van BI-RADS 4A of hoger vertoont, leidt het klinische traject doorgaans tot een stereotactische biopsie. De voordelen zijn als volgt:

• Ten eerste nauwkeurigheid.Het kan het abnormale gebied binnen het millimeterbereik bemonsteren, waarbij de fout binnen 1-2 millimeter wordt gecontroleerd.
• Ten tweede, minimaal invasief.Er is slechts een huidincisie van 3-4 millimeter nodig om de operatie te voltooien, en er zal na de operatie geen duidelijk litteken achterblijven.
• Ten derde: efficiëntie.Met één punctie kunnen meerdere weefsels worden verkregen, wat voldoende is om te voldoen aan de behoeften van routinematige pathologie- en immunohistochemische tests.

In de praktijk bepaalt de keuze van het naaldtype direct het succes of falen van de biopsie. De "lengte" en "diameter (specificatie)" zijn de belangrijkste variabelen. Voor patiënten met dikkere borsten of laesies aan de achterkant moet bijvoorbeeld een langere priknaald (zoals 10 cm of 15 cm) worden geselecteerd om ervoor te zorgen dat de beoogde diepte wordt bereikt. De diameter van de naald (meestal aangeduid als G, waarbij een groter G-getal een dunnere buisdiameter aangeeft) beïnvloedt het monstervolume en de weefselintegriteit. Voor gevallen waarbij voldoende weefsel moet worden verkregen voor het testen van de hormoonreceptoren, wordt vaak een dikke naald van 12G of 14G gebruikt; bij kleine verkalkingen die alleen het risico op een maligniteit hoeven uit te sluiten, kan een fijne naald van 16G of 18G in combinatie met vacuümondersteuning ook bevredigende resultaten opleveren.

Een andere belangrijke toepassing van stereotactische biopsie is het plaatsen van markerclips. Nadat de monsterneming is voltooid, wordt via dezelfde biopsienaald een titanium markeerclip in het laesiegebied losgelaten. Dit biedt een nauwkeurig doelwit voor mogelijke daaropvolgende chirurgische resectie of radiotherapie; zelfs als de laesie volledig is verwijderd, kan de oorspronkelijke locatie nauwkeurig worden gelokaliseerd.

Daarom is stereotactische kernbiopsie niet alleen een diagnostisch hulpmiddel, maar ook een integraal onderdeel van het behandelplan. Het biedt patiënten een 'éénstapsoplossing' voor diagnose, waardoor de mogelijkheid van een tweede operatie wordt geëlimineerd. Er kan worden gezegd dat er zonder de ontwikkeling van stereotactische biopsietechnologie geen wijdverbreide implementatie zou zijn van moderne borstsparende chirurgie en precieze radiotherapie.